 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Gazeta Lekarska Komunikaty Gazety Lekarskiej Rocznik 2005 Dostęp lekarzy do zawodu diagnosty laboratoryjnego
23 czerwca o godz. 10.00 Trybunał Konstytucyjny rozpoznał wniosek Naczelnej Rady Lekarskiej dotyczący dostępu lekarzy do zawodu diagnosty laboratoryjnego.
Ustawą z 28 sierpnia 2003 r. wprowadzono do ustawy o diagnostyce laboratoryjnej zmiany przepisów dotyczące zasad dostępu do zawodu diagnosty laboratoryjnego. Zdaniem wnioskodawcy obowiazująca regulacja uniemozliwia lekarzom ubieganie sie o wpis na liste diagnostów laboratoryjnych. Prawo do wykonywania tego zawodu maja tylko lekarze, którzy wykonują zawód w laboratorium, uzyskali tytul magistra w ramach wyższych medycznych studiów lekarskich oraz do dnia wejscia w życie zmienionej ustawy uzyskali specjalizacje I lub II stopnia w dziedzinie mającej zastosowanie w diagnostyce lekarskiej. Dostęp do tego zawodu jest wiec tylko pozorny, bo lekarze nie sa w stanie spełnić wymaganych kryteriow. Zdaniem wnioskodawcy obecnie nie ma lekarzy, ktorzy pracowaliby w laboratoriach, a także w czasie studiów medycznych nie uzyskuje sie tytułu magistra. W przypadku zaś wymogu uzyskania specjalizacji do dnia wejscia w życie ustawy, to zamyka on droge do tego zawodu lekarzom, którzy specjalizacje uzyskali lub uzyskają po wejsciu w życie ustawy nowelizującej.
Trybunał Konstytucyjny orzekł o niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów ustawy o diagnostyce laboratoryjnej. Stwierdził, że ustawa stwarza możliwość takiej interpretacji, w myśl której diagnostą może zostać osoba nie mająca odpowiedniego przygotowania do tego zawodu, z drugiej zaś strony nie daje rekojmi, że osoby przygotowane do zawodu będą mogły bez przeszkód być wpisane na liste diagnostów.
Trybunał orzekł, że
- art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej jest niezgodny z art. 65 ust. 1 w zwiazku z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
- art. 7 pkt 3 ustawy o diagnostyce laboratoryjnej jest niezgodny z art. 65 ust. 1 w zwiazku z art. 2 Konstytucji oraz jest zgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji, a takze nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
- Art. 10a ust. 1 ustawy o diagnostyce laboratoryjnej jest niezgodny z art. 65 ust. 1 w zwiazku z art. 2 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Przepisy uznane przez TK za niezgodne z Konstytucją tracą moc obowiazujacą z dniem 30 czerwca 2006 r.
Trybunal Konstytucyjny stwierdził, że ustawa o diagnostyce laboratoryjnej nie wskazuje precyzyjnie kto może zostać diagnostą ani nie określa kierunku studiów, których ukończenie umożliwiałoby ubieganie się o wpis na listę diagnostów laboratoryjnych. Nie określa także warunków uzupełnienia wiedzy praktycznej i teoretycznej w drodze uzyskania specjalizacji. Stwarza możliwość takiej interpretacji, w myśl której diagnostą może zostać osoba uprawniona do wykonywania zawodu lekarza bez wzgledu na to, w jakim charakterze i w jakim okresie pracowała w laboratorium, a wiec nie mająca odpowiedniego przygotowania do zawodu diagnosty. Formułujac wymóg uzyskania tytułu zawodowego magistra ustawa pomija lekarzy w tej grupie osób, które poprzez uzyskanie kwalifikacji zawodowych w zakresie analityki medycznej w ramach kształcenia podyplomowego mogą uzyskać dostęp do zawodu diagnosty. Trybunal podkreslił, że chodzi o jeden z najważniejszych zawodów medycznych. Przy tego rodzaju zawodach najistotniejsze jest to, aby państwo precyzyjnie i jasno określało, kto może je wykonywać nie pozostawiajac tej sprawy ani regulacjom szkól wyższych, ani tym bardziej samorządom zawodowym. Zatem to ustawa powinna w sposob jasny, precyzyjny i przewidywalny zarówno dla pacjentów jak i potencjalnych kandydatow do zawodu mówić, kto może zostać diagnostą, formułujac takie wymagania, które są niezbędne dla zapewnienia najwyższego poziomu fachowości badań i bezpieczeństwa pacjentów.
TK uznał, ze zachodzi potrzeba całościowego, precyzyjnego i przemyślanego uregulowania zasad dostępu do zawodu diagnosty i dlatego odroczył wejście w życie wyroku o rok.
Rozprawie przewodniczył sędzia TK Jerzy Ciemniewski, a sprawozdawcą była sędzia TK Teresa Dębowska-Romanowska.
Wyrok jest ostateczny, a jego sentencja podlega ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw.