Zwiększanie nakładów na ochronę zdrowia bez gruntownych zmian organizacyjnych jest typowym działaniem po najmniejszej linii oporu - uważa minister zdrowia Ewa Kopacz. Jej zdaniem 10% finansów krążących w systemie opieki zdrowotnej jest źle wykorzystywanych i nie przekłada się na los pacjenta. Sceptycy uważają, że to jedno wielkie mydlenie oczu, bo problemu płac nie da się rozwiązać bez dodatkowych środków. "NFZ ma być instytucją finansową, a nie uczyć lekarzy jak leczyć" - ripostuje pani minister. Po miesiącu działania rządu trudno, poza zmianą nastroju, znaleźć jakąś wizję, spójną myśl lub plan, który porządkowałby prace ekipy z Miodowej, a sama doktor Ewa miała sporo kłopotów z pozostawieniem po sobie dobrego wrażenia.

Uważam, że coraz większe jest ryzyko, iż rząd Donalda Tuska stanie się kolejnym, który będzie próbował naprawić system ochrony zdrowia bez pieniędzy. To poważny błąd, który może doprowadzić do nasilenia się wszystkich niekorzystnych zjawisk w polskiej służbie zdrowia. A jest ich długa lista. . Zdrowi obywatele z lękiem myślą o ryzyku choroby obawiając się, że nie otrzymają na czas niezbędnej pomocy. . Pacjenci oczekują w wielomiesięcznych kolejkach po świadczenia, których część (jak np. w onkologii) nie może być odkładana w czasie bez narażenia ich na śmiertelne niebezpieczeństwo. . W sytuacji znacznej nierównowagi pomiędzy potrzebami i oczekiwaniami chorych oraz możliwościami płatniczymi Narodowego Funduszu Zdrowia rodzi się nieuchronnie zjawisko korupcji zatruwające atmosferę polskich szpitali. . Wciąż znaczna część pracowników (zwłaszcza wykonujących zawody medyczne) jest wynagradzana na poziomie daleko odbiegającym od ich słusznych oczekiwań. Jednocześnie politycy i media próbują grać na ciągle silnym, szczególnie wśród lekarzy i pielęgniarek, poczuciu powołania zawodowego zamieniając ich w "białych niewolników systemu". . Skutkuje to narastającą frustracją, zjawiskiem wypalenia zawodowego, odchodzeniem od zawodu i emigracją. . Dostawcy leków, sprzętu, wyposażenia i usług dla placówek opieki zdrowotnej nie mogą być pewni zapłaty. W praktyce wielu z nich kredytuje zadłużone zakłady. . Właściciele i dyrektorzy zakładów opieki zdrowotnej wciąż zmagają się z odnawiającą się "hydrą" długów.

Zarząd Krajowy OZZL bardzo negatywnie ocenia decyzję rządu o rezygnacji z przeznaczenia prawie 4 mld zł na dofinansowanie NFZ ze środków Funduszu Pracy. Jest to niebezpieczne skonkretyzowanie poglądu PO, że nakłady na lecznictwo w Polsce są wystarczające, a jedynym problemem systemu opieki zdrowotnej jest jego "nieszczelność", czyli nieefektywność. zupełnie co innego można przeczytać w programie tej partii prezentowanym przed wyborami do parlamentu. Zauważono w nim, że Na ochronę zdrowia wydajemy znacznie mniejszy odsetek PKB niż kraje wysoko rozwinięte. Ponadto system jest w dużym stopniu dotowany przez lekarzy i pielęgniarki. Oraz: Międzynarodowi eksperci, analizujący systemy ochrony zdrowia, wskazują na Polskę jako kraj, w którym osiągnięto bardzo wysoką wydajność leczenia. Nie mogą nadziwić się, jak przy tak niskich nakładach na służbę zdrowia można osiągnąć takie efekty.

Narodowy Fundusz Zdrowia na świadczenia stomatologiczne dla osób niepełnosprawnych i głęboko upośledzonych zmienił zasady kontraktowania świadczeń. Zrobił to podobno w trosce o świadczeniodawców, dzieląc kwotę na zapłatę za znieczulenia ogólne oraz za wykonane świadczenia stomatologiczne. Śmiem twierdzić, że osoba, która wyceniła koszt znieczulenia ogólnego na 300 zł niezbyt się orientowała w rzeczywistych kosztach tychże świadczeń. Z taką wyceną nie zgadza się również konsultant krajowy ds. anestezjologii i intensywnej terapii prof. Krzysztof Kusza. Po zapoznaniu się z przedstawionymi wyliczeniami i kartami znieczuleń do konkretnych zabiegów prof. Kusza wystosował pismo do prezesa NFZ, w którym stwierdził, że takie finansowanie tych zabiegów spowoduje wzrost kolejek do stacjonarnych zakładów opieki zdrowotnej (szpitali) oraz pozbawi możliwości wykonywania tych zabiegów nawet dobrze przygotowane do tego jednostki ambulatoryjne.

Z Ewą Kopacz, ministrem zdrowia rozmawia Marek Stankiewicz . Ma pani jeszcze czas i ochotę na medycynę i leczenie pacjentów? - Po tych kilku tygodniach na Miodowej to nawet za nimi tęsknię. . Gdzie jest ciekawiej: w medycynie czy w polityce? - Zdecydowanie w medycynie, bo daje więcej satysfakcji. Polityka zaś niesie więcej przykrych doznań, ale przyznaję, że wciąga jak narkotyk. . Lubi pani lekarzy? - Tak, bo z natury lubię ludzi. Trudno, żebym ja, lekarz, nie lubiła swoich kolegów. . Ludwik Dorn chciał zapędzić krnąbrnych lekarzy w kamasze. A u pani w razie nieposłuszeństwa będzie ostro czy po dobroci? - Ja zaczęłam po przyjacielsku. A w przyjaźni nie ma gróźb ani przystawiania rewolweru do skroni. Wiem, że rozmawiam z koleżankami i kolegami, którzy ten zawód czują tak samo jak ja i mają często zbieżne z moimi oczekiwania.

W "Gazecie Lekarskiej" nr 9/2007 pisałem o rozważaniu przez Naczelną Radę Lekarską koncepcji ubezpieczenia wszystkich aktywnych lekarzy i lekarzy dentystów (Konstanty Radziwiłł "Czy samorząd ubezpieczy wszystkich lekarzy i lekarzy dentystów?"). Sprawa do dziś nie została załatwiona. NRL powołała zespół, który miał przygotować propozycje najlepszych rozwiązań tego problemu. W tym czasie jednak zmieniła się nieco sytuacja prawna w tym obszarze. Dziś przymusem posiadania polisy tzw. obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej objęci są nie tylko lekarze i lekarze dentyści mający kontrakty z samodzielnymi publicznymi zakładami opieki zdrowotnej, ale także ci, którzy podpisali indywidualne kontrakty z Narodowym Funduszem Zdrowia. Dotychczas Fundusz wymagał od nich jedynie posiadania polisy tzw. dobrowolnego ubezpieczenia, które obejmowało także "pozakontraktową" działalność lekarza lub lekarza dentysty. Wszystko wskazuje na to, że lekarz lub lekarz dentysta zawierający czasem kilka umów kontraktowych i prowadzący dodatkowo praktykę prywatną (czy to we własnym gabinecie, czy też w niepublicznym zakładzie opieki zdrowotnej) chcąc zabezpieczyć się od groźnych czasem konsekwencji roszczeń pacjentów powinien obecnie wykupić kilka polis ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. W tej sytuacji ręce zacierają ubezpieczyciele, którzy już dziś próbują sprzedawać nam pakiety kilku polis ubezpieczenia OC.

Nie ma drugiego kraju na świecie, poza Polską, gdzie tak bezsensownie wymuszano by absorbowanie uwagi lekarza na sprawach, w których uczestniczyć on nie musi i nie powinien. Wykonując zawód lekarza mam ciągle wrażenie jak gdybym była uczestniczką planu filmowego słynnego dreszczowca "Płonący wieżowiec" - przy kolejnych drzwiach pojawiają się różne osoby i oświadczają, że nie ma przejścia. Przebijanie się przez kolejne zarządzenia, oswajanie urzędniczych pomysłów, dogadzanie płatnikom, to nasz chleb powszedni. A przecież dla uprawiania medycyny tak naprawdę niezbędne i niezastąpione są tylko dwie osoby: lekarz i pacjent. Cała reszta, eufemistycznie zwana "zawodami medycznymi", powinna być dodatkiem służebnym, a nie nadrzędnym. Najnowszy z długiej listy absurdalnych pomysłów, z którymi przychodzi nam się stykać, to "ulepszony" wzór recepty, obowiązujący od nowego roku.

O konieczności skrócenia czasu pracy lekarzy wiadomo od 4 lat (kiedy weszliśmy do UE). Jednak w Polsce problemem zajęto się na 2 miesiące przed ich wprowadzeniem. I wciąż jest więcej pytań niż odpowiedzi. krótko przypomnijmy, że maksymalny - 48-godzinny tydzień pracy - wynikają z przyjętej przez Polskę Dyrektywy Unii Europejskiej 93/104/EC z 1993 r. Ustanawiała ona maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy na poziomie 48 godzin, z możliwością wyłączenia tego ograniczenia za zgodą pracownika (tzw. klauzula opt-out). Wygląda na to, że to właśnie na tę klauzulę liczyły kolejne ekipy Ministerstwa Zdrowia nie zajmując się tym problemem. Nie przewidziano jednak, że lekarze nie będą chcieli się na nią zgadzać. Niefrasobliwość rządu okazała się tym większa, że gdy nowelizowano ustawę o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. nr 176, poz. 124) dostosowując ją do dyrektywy unijnej czas pracy medyków popełniono kilka, drobnych co prawda, ale bardzo znaczących w praktyce błędów. Chodzi m.in. o niefortunny zapis o konieczności 11-godzinnego odpoczynku w każdej dobie.

Nowe przepisy o dyżurach medycznych jeszcze nie weszły w życie, a już powinny być zmienione - pisze prof. dr hab. Uniwersytetu Warszawskiego. Najwięcej kontrowersji we wchodzącej w życie 1 stycznia znowelizowanej ustawie o zakładach opieki zdrowotnej (dalej: ustawa) wywołują te jej przepisy, które odnoszą się do dyżuru medycznego, a zwłaszcza jego wpływu na okres odpoczynku dobowego i tygodniowego. Przez dyżur medyczny (dalej: dyżur) rozumie się, zgodnie z art. 18d ust. 1 pkt 4 ustawy, wykonywanie poza normalnymi godzinami pracy czynności zawodowych przez lekarza lub innego posiadającego wyższe wykształcenie pracownika wykonującego zawód medyczny w ZOZ przeznaczonym dla osób, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych świadczeń zdrowotnych. Z definicji tej wynika, że dyżur zawsze wykonywany jest poza normalnymi godzinami pracy, a więc zawsze ponad obowiązującym pracownika dobowym lub tygodniowym wymiarem czasu pracy. Istotną nowością jest art. 32i ust. 2, według którego czas dyżuru wlicza się do czasu pracy.

Sprawa dyrektywy ograniczającej czas pracy lekarzy coraz bardziej przebija się do świadomości w miarę jak wychodzi na jaw, że jej wymiernymi skutkami może być uniemożliwienie funkcjonowania dużej części polskiej służby zdrowia. Poza aspektami finansowymi, warto spojrzeć na problem od innej strony. Czy dyrektywy odgórnie narzucane, a z których nic dobrego nie wynika, poza tym, że urzędnik dyrektywodawca wie ponoć najlepiej "co lekarze lubią najbardziej" mają moralną rację bytu? Sprawę komentował niegdyś prezes NRL Konstanty Radziwiłł, a cytat ten po uchwaleniu ustawy przez Sejm w 2007 r. ograniczającej czas pracy lekarzy w celu dostosowania do dyrektywy ETS przybrał jeszcze bardziej na aktualności: Wchodząc do Unii stajemy ponownie przed podobnym problemem: ustawodawca, czy raczej "dyrektywodawca", nie przyjmuje do wiadomości, że praca lekarza wymaga dłuższej obecności w szpitalu i że przepisy opisujące pracę urzędników czy robotników budowlanych po prostu nie dają się tu zastosować. I co ważne: nie wynika to z jakichś wąsko pojętych interesów lekarzy, ale stawką są tu takie sprawy jak konieczność zapewnienia ciągłości leczenia oraz możliwości kształcenia młodszych lekarzy i studentów ("Gazeta Lekarska" nr 4/2004).

Coraz większa liczba lekarzy myśli o wyjeździe za granicę. Niestety, większość z nich nie zamierza wracać. Pokazały to dobitnie medyczne targi, które w 2007 r. odbyły się w Gdańsku, Wrocławiu, Krakowie i Warszawie. Wystawców, głównie z Niemiec i oferujących pracę w Wielkiej Brytanii, tłumnie odwiedzali przede wszystkim studenci. - Już zdając na akademię medyczną wiedziałem, że nie będę pracował w Polsce - mówi Adam, student gdańskiej AM. I, niestety, jego zdanie nie było odosobnione. Jednym z głównych powodów jest to, że młodym lekarzom po studiach coraz trudniej zrobić specjalizację. Tymczasem zachodnie kliniki czekają na polskich lekarzy. I coraz częściej mają oferty nie tylko dla specjalistów (jak to było przez ostatnie kilka lat), ale także dla świeżo upieczonych "LEP-istów".

Ostatnia wersja dokumentu Ministerstwa Zdrowia "Założenia zmian w systemie refundacji leków" zredagowana 15 września 2005 r. została przez ministra zdrowia prof. Zbigniewa Religę SŁUSZNIE przedstawiona do dyskusji na początku kadencji rządu premiera Jarosława Kaczyńskiego. Zgłoszone do tekstu, potrzebne i liczne merytoryczne poprawki nie zaowocowały kolejną wersją dokumentu. Obserwacja w latach 2005-2006 rozporządzeń dotyczących zmian refundacji leków wskazuje, że - jak się wydaje - niektóre uwagi zostały przyjęte, ale jednak stosowane są nadal przede wszystkim regulacje zawarte w dokumencie z września 2005 r. W szczególności, m. in. nie powstała proponowana Komisja Refundacyjna i nie uwzględniono uszczegółowienia kryteriów wyboru preparatu, którego cena stanowi podstawę limitu i nie zmieniono kryteriów dla grup leków o wspólnym limicie (m. in. nadal nie uwzględnia się mechanizmu działania).

Współpraca lekarzy i farmaceutów ma w Stanach Zjednoczonych bardzo długą i ciekawą historię. Choć budzi zastrzeżenia z obu stron, stale jest pogłębiana i poszerzana. Ale po kolei. Żeby zostać farmaceutą, absolwent liceum musi ukończyć sześcioletnie studia farmaceutyczne. Już po trzecim roku studiów zostaje internem z prawem wykonywania zawodu, o ile w miejscu jego pracy jest farmaceuta z licencją. Apteki i szpitale zatrudniają takiego studenta bardzo chętnie, bo jest tańszy niż absolwent, a może wykonywać wszystkie dozwolone farmaceucie zadania. Na początku jest to dla studenta wielkie wyzwanie, ale z czasem staje się wartościowym profesjonalistą. Po kolejnych trzech latach, w dniu wręczenia dyplomu, farmaceuta wie zwykle bardzo wiele o swoim zawodzie i jest dobrze przygotowany do samodzielnej pracy. Przedtem musi zdać jeszcze tylko egzamin z wiedzy farmaceutycznej i prawa stanowego.

W jednym z ostatnich raportów Światowej Organizacji Zdrowia eksperci stwierdzili, że podatki, a nie koszty producenta, mają największy wpływ na końcową cenę leku. Podatki, cła, opłaty rejestracyjne, wydłużone okresy rejestracji leków, to największe bariery dla dostępności nowoczesnych preparatów dla pacjentów. Przemysł farmaceutyczny to najbardziej innowacyjny sektor gospodarki. Blisko 1/5 inwestycji w badania i rozwój w Europie pochodzi właśnie z tej branży. Biotechnologia oraz farmaceutyka przeznaczają 15 proc. zysków na badania naukowe, najwięcej spośród wszystkich gałęzi przemysłu w Unii Europejskiej. To także ponad 640 tys. miejsc pracy dla wysoko wykwalifikowanych specjalistów, z których 30 tys. pracuje w Polsce.