56 procent Polaków boi się prywatyzacji, a tylko co jedenasty nasz rodak zdecydowanie ją popiera. Projekt komercjalizacji szpitali, zdaniem większości, nie leży w interesie Polaków. Co więcej, ta większość jako największych beneficjentów rządowego projektu wskazuje. lekarzy. "Ludzi nie wolno straszyć ani prywatyzacją, ani liberalizmem, bo nie ma niczego lepszego niż wolność w działaniu i konkurencja, która podnosi jakość" - przekonywała jeszcze w styczniu w wywiadzie dla "Gazety Lekarskiej" minister zdrowia Ewa Kopacz.

Miesiąc temu obok mojego felietonu ukazał się tekst red. Marka Stankiewicza, który wzburzył wielu kolegów już swoim tytułem. "Sądny dzień" miał oznaczać datę końcową pierwszego okresu rozliczeniowego punktów edukacyjnych. Rzeczywiście nie później niż 5 listopada br. każdy z nas powinien zgłosić się do swojej okręgowej izby lekarskiej z indeksem doskonalenia zawodowego, w którym sam wpisuje swoją aktywność edukacyjną zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia ministra zdrowia z 6 października 2004 r. w sprawie sposobów dopełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów.

Nie ma dymu bez ognia - mówi znane przysłowie, co ma oznaczać, że każdy skutek ma swoją przyczynę. Wielu ludzi dzisiaj udaje jednak, że tej prostej prawdy nie zna. Udaje, bo dzięki temu unika odpowiedzi na ewentualne zarzuty: skoro wiesz, jakie są przyczyny, to dlaczego nic nie robisz aby je usunąć albo nawet je wzmacniasz? Przykładów na taką postawę jest wiele i to z różnych dziedzin życia - zarówno społecznego, jak i osobistego. Ileż można na przykład znaleźć w mediach troski o rozbite rodziny, samotne matki, porzucone dzieci, opuszczonych, starych i niedołężnych rodziców? Jednocześnie zaś te same media w innych publikacjach, programach, filmach wyśmiewają tradycyjne wartości rodzinne, jak wierność małżeńską czy posłuszeństwo i szacunek dzieci wobec rodziców, a promują postawy zupełnie odwrotne. Mamy uwierzyć, że właściciele mediów, wydawcy, odpowiedzialni redaktorzy nie widzą związków przyczynowo skutkowych między tymi faktami?

O braku lekarzy specjalistów mówi się od dawna. Przeciętny wiek, np. ginekologa, to 50 lat. Jednak dyskusje o skróceniu czasu specjalizacji ciągle trwają. I końca tych dyskusji nie widać. Młodzi lekarze z utęsknieniem czekali na rozporządzenie ministra w sprawie specjalizacji. Powszechne było oczekiwanie, że w dokumencie znajdą się zapisy o skróconym trybie specjalizacyjnym. Mówiąc inaczej - o modułowym systemie szkolenia. Samorząd lekarski powtarza ten postulat od lat. Niestety, i tym razem okazało się, że minister zdrowia ograniczył się jedynie do czysto technicznych zapisów.

Co i raz trafiają do mnie jakieś pretensje, zarzuty, żądania, albo przynajmniej prośby o wyjaśnienie sytuacji, dotyczące spraw lekarskich. Ostatnio upomniał się o mnie lekarz z pewnej metropolii, który korespondował sobie z kilkoma ważnymi osobami, a w końcu spytał w mailu: a co na to pan Kijak? O co chodziło? Otóż w tamtejszym Regionalnym Centrum Diabetologii powstał problem z okulistami. Byli oni piętnowani i szykanowani za rzekome spóźnianie się i zbyt wczesne wychodzenie z pracy. Postanowili zatem przejść na część etatu, na co jednak nie otrzymali zgody, ponieważ przełożeni obawiali się, że nie zostanie zrealizowany kontrakt z NFZ.

Ocena każdego systemu/podsystemu opieki zdrowotnej, w tym dentystycznego, koncentruje się głównie na skuteczności, tj. na stopniu realizacji celów zdrowotnych, jakie przewidziano do osiągnięcia w określonym przedziale czasowym. Na przykład do roku 2000 i 2015 względem konkretnej populacji, np. dzieci w wieku 6, 12, 18 lat. Światowa Organizacja Zdrowia przyjęła m.in., że w 2000 r. 50 % 6-letnich dzieci miało być wolnych od próchnicy, a w 2015 r. odsetek powinien wynosić 70%.

Instrumentalne traktowanie treści przysięgi Hipokratesa oraz dostępu do usług medycznych osiągnęło w naszym kraju apogeum nie notowane gdziekolwiek indziej. Możemy jako społeczeństwo przyznać sobie mistrzostwo świata w konkurencji o nazwie: instrumentalizacja medycyny do politycznych i nie zawsze najwyższego lotu celów. Stało się już zwyczajem, że w publicznej dyskusji o systemie ubezpieczeń społecznych mamy zawsze biednych pacjentów i bogatych doktorów. Pogląd, że wszyscy biedni to dobrzy ludzie, a bogaci zawsze źli, głęboko wrósł korzeniami w polską glebę, więc dlaczego z lekarzami miałoby być inaczej? Nic dziwnego, że prasa codzienna donosi "Doktorzy mogą zarabiać nawet 35 tysięcy na miesiąc", a między wierszami snuje się potępienie dla tych doktorów, którym ciągle mało i mało.

Dla chorych ze skrajną niewydolnością serca, płuc, wątroby czy nerek przeszczepianie narządów jest jedyną skuteczną metodą leczenia. Czasami jedyną szansą na życie. Dzięki rozwojowi medycyny transplantolodzy mogą takim chorym zaoferować coraz więcej. Podeszły wiek czy dodatkowe schorzenia biorcy narządu nie stanowią już przeciwwskazania do przeszczepu. Dawcami też niekoniecznie zostają osoby w sile wieku, bez towarzyszących chorób. Zdarza się, że mają podwyższony poziom lipidów, trochę za wysokie BMI, nadciśnienie czy nawet cukrzycę. Ostatnio w Bydgoszczy transplantolodzy, anestezjolodzy i nefrolodzy rozmawiali właśnie o takich sytuacjach klinicznych, kiedy stan zdrowia dawcy lub biorcy odbiega od zadowalającego - "Marginalny dawca, marginalny biorca" był bowiem tematem sympozjum Polskiego Towarzystwa Transplantacyjnego, które odbyło się tam we wrześniu.

W XXI w. nikt nie powinien umrzeć z powodu raka prostaty - uważa dr n. med. Piotr Jarzemski, ordynator Oddziału Urologii ze Szpitala Uniwersyteckiego im. Biziela w Bydgoszczy, który przed laty razem ze swoim zespołem mobilizował mężczyzn do badania gruczołu krokowego. Niestety, rzeczywistość nie wygląda tak jak powinna. Rak stercza, po nowotworze płuca, należy do najczęściej występujących nowotworów złośliwych w Polsce. Większość chorych, u których rozpoznano raka gruczołu krokowego umiera. Jest lepiej niż jeszcze kilkanaście lat temu, ale i tak statystyki są alarmujące: w 2005 r. raka gruczołu krokowego stwierdzono u ponad 7 tys. mężczyzn - aż 3600 z nich zmarło! Dlaczego tak się dzieje?

O tym, jak diametralnie różna może być ocena postępowania lekarskiego, poucza nas poniższy przypadek. Sprawa była rozpatrywana zarówno przez okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej, jak i przez prokuraturę okręgową, o ile jednak w pierwszym przypadku została umorzona, w drugim - doczekała się finału w sądzie, z orzeczeniem winy lekarza. ORzOZ, na podstawie zawiadomienia szpitala ginekologiczno-położniczego, prowadził postępowanie w sprawie naruszenia zasad etyki zawodowej przez pewnego Ginekologa. Pacjentka przed rzecznikiem zeznała:

W dn. 21-29 czerwca członkowie Motocyklowego Klubu Lekarza DoctoRRiders, działającego przy łódzkiej OIL, spotkali się nad Jeziorem Bodeńskim. Pomysłodawcą i organizatorem całej wyprawy był Robert Zajac - uczestnik corocznych zlotów w Pabianicach, lekarz ze Szczecina, który od 25 lat prowadzi praktykę lekarską na pograniczu Austrii i Szwajcarii. Dzięki Robert, duża rzecz!

Igrzyska odbyły się tradycyjnie w drugim tygodniu września. Główną areną zmagań w 21 dyscyplinach sportowych był Centralny Ośrodek Sportu w Zakopanem, a także inne rejony Podhala - Raba Wyżna, Krauszów, Nidzica. Pogoda była tym razem łaskawsza, stąd też jeszcze lepsza frekwencja. W imprezie uczestniczyło ponad osiemset osób, lekarzy i ich rodzin. Wręczono ponad trzysta kompletów medali. Najliczniejsze reprezentacje wystawiły Izby: Łódzka, Warszawska, Lubelska oraz Szczecińska. One też zdobyły najwięcej medali. Reprezentowane były wszystkie zakątki kraju, a także lekarze pracujący za granicą. .