Tym razem nie będzie ani o dziewiątym już wecie Prezydenta RP, ani o ukochanym przez rząd zabiegu uszczelniania sytemu, ani nawet o tym, co ze sobą pocznie Ewa Kopacz, jak rozstanie się ze swym gabinetem na Miodowej. Niech o tym, i nie tylko, plotkują sobie lekarze na portalach internetowych. Jest ich już naprawdę sporo, a ja szczególnie polecam www.blogilekarzy.pl, które są nowoczesną kontynuacją pamiętników lekarskich. Każda lekarka i każdy lekarz, razem i z osobna, są bohaterami swojej pracy. Młodzi i starzy doświadczają takich przeżyć, że starczyłoby na niejeden scenariusz serialowy.

Nowy rok zawsze nastraja optymistycznie. I na pewno większość z nas ma nadzieję na szczęście w życiu osobistym i rodzinnym, sukcesy w życiu zawodowym, może na awans. Wielu wierzy, że kryzys finansowy nie dosięgnie Polski, a kondycja naszej Ojczyzny będzie się ciągle poprawiać. Czasem wbrew rozsądnym przewidywaniom życzymy sobie pomyślności. Szczególnie dla wierzących okres Bożego Narodzenia i Nowego Roku to czas optymizmu wynikającego z przychodzącej w Dzieciątku Opatrzności Bożej. I ja dołączam się do takiej Nadziei dla nas wszystkich.

Z prof. zw. dr. hab. med. Janem Tatoniem kierownikiem Oddziału Diabetologicznego Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych i Diabetologii II Wydziału Lekarskiego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego rozmawia Agnieszka Katrynicz. Panie profesorze, jak pana zdrowie? - Oceniam, że dobrze. Moje zdrowie odpowiada moim wyobrażeniom o dobrej kondycji. Postępuję zgodnie z zasadami. . Kiedy ostatnio robił pan badania kontrolne? - Całkiem niedawno. Przyznam, że przymusiła mnie do tego rodzina i koledzy z pracy, ale nie żałuję, bo wyniki były bardzo dobre. Dzięki temu bez przeszkód mogę realizować swoje plany zarówno zawodowe, jak i życiowe. I to chyba jest najważniejsze w profilaktyce - można z czystym sumieniem i bez przeszkód snuć plany. Dlatego badam się regularnie, bo wychodzę z zasady, że strzeżonego Pan Bóg strzeże.

Z dr. hab. Janem Dobrogowskim, prezesem Polskiego Towarzystwa Badania Bólu rozmawia Olga Kleczka. . Zabiła się, bo nie mogła wytrzymać z bólu - nagłaśniają media samobójstwa chorych cierpiących przewlekle. Jednocześnie rośnie zainteresowanie programem "Szpital bez bólu". Czy w XXI w. pacjenta musi boleć? - Prawo do ulgi w bólu jest jednym z podstawowych praw człowieka. Chory ma prawo oczekiwać od personelu medycznego złagodzenia bólu. Karta praw pacjenta zapewnia mu to, co nie oznacza pozbawienia człowieka bólu. Bez bólu żyć nie można. Ludzie, którzy są genetycznie pozbawieni czucia, umierają. Nie mogą zaobserwować tego, co dzieje się w ich organizmie i odpowiednio wcześnie zareagować. Ból jest sygnałem, który informuje nas i ostrzega przed chorobą oraz jej skutkami.

W odbiorze społecznym coraz wyraźniejsza jest tendencja do uznawania każdego niezadowalającego wyniku leczenia za błąd w postępowaniu. Dość powszechnie mówi się, że żyjemy w coraz bardziej roszczeniowym społeczeństwie i sami często skłonni bylibyśmy do skorzystania z procedury sądowej, aby uzyskać odszkodowanie za straty finansowe wynikające ze złej pracy "fachowców" czy też z zaniedbań obowiązków instytucji odpowiedzialnych np. za zabójczy stan naszych dróg i ulic. Podobne rozwiązania nasuwają się niezadowolonym z ochrony zdrowia pacjentom, którzy według badań stanowią ponad połowę wszystkich korzystających z publicznej ochrony zdrowia.

Nadeszły czasy, w których relacje panujące między lekarzami przypominają koszmarny sen. Czy znaną łacińską maksymę homo homini lupus est należy zastąpić modyfikacją, którą podałam w tytule? Opatruję tytuł znakiem zapytania i ciągle mam nadzieję, że sen zniknie, gdy szerzej otworzę oczy. Ostatni egzamin testowy z interny, a także innych specjalizacji, przyprawił setki naszych kolegów o łzy, bezsenne noce i zwątpienie w sens pogłębiania wiedzy, bo czyż warto zaśmiecać sobie pamięć informacją o poziomie prolaktyny podczas orgazmu? Życzę wszystkim satysfakcjonujących w tym zakresie wyników, ale nie czyńmy z w sumie ulotnych stanów core curriculum!

Bez uporządkowanego, spójnego systemu informacji nie można mówić o optymalnym finansowaniu usług medycznych ze środków publicznych. Na wszystkich poziomach zarządzania w ochronie zdrowia powinny być zapewnione rzetelne przepływy informacyjne i biznesowe. Ze względu na ograniczoną ilość środków przeznaczanych w Polsce na ochronę zdrowia odpowiednie zarządzanie tymi środkami jest głównym celem, dla którego realizacji należy planować proces zbierania, przekazywania i przetwarzania danych w systemach informacyjnych - w rejestrze usług medycznych na poziomie krajowym oraz w szpitalach i poradniach.

Polskie Towarzystwo Pediatryczne obchodzi 100 lat istnienia. Średnia wieku jego członków nie odbiega od średniej wieku (58 lat) statystycznego polskiego pediatry. PTP w alarmującym liście otwartym do ministra zdrowia po raz kolejny zwraca uwagę na sytuację w polskiej pediatrii: jest źle, by nie powiedzieć - bardzo źle. Za niedostatki opieki nad dziećmi Towarzystwo wini system, ale nieformalnie pediatrzy nie szczędzą krytyki i lekarzom rodzinnym. W grudniowym wydaniu miesięcznika "Rynek Zdrowia" ukazał się obszerny raport o stanie polskiej pediatrii Już tylko we wspomnieniach istnieją takie instytucje, jak poradnie matki i dziecka, poradnie wieku rozwojowego, nie wspominając o lekarskich gabinetach w placówkach oświaty. - W opinii Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego sytuacja jest dramatyczna.

Koncepcję podstawowej opieki zdrowotnej (primary health care) sformułowano trzydzieści lat temu. Stanowiła ona zbiór wartości, zasad i przekonań zmierzających do podniesienia poziomu zdrowotności w społeczeństwach znajdujących się w niekorzystnej sytuacji. We wszystkich krajach koncepcja ta miała służyć zapewnieniu bardziej sprawiedliwego dostępu do opieki zdrowotnej i efektywnego dysponowania zasobami. Koncepcja podstawowej opieki zdrowotnej opierała się na holistycznym pojmowaniu zdrowia, wykraczającym poza wąski model jego ochrony. W ramach tej koncepcji uznawano, że wiele pierwotnych przyczyn chorób i złego stanu zdrowia znajduje się poza kontrolą sektora ochrony zdrowia, w związku z czym należałoby zastosować szerokie, ogólnospołeczne podejście do tych problemów.

Kształcenie zawodowe zawsze było w centrum uwagi lekarzy dentystów, a ostatnio stało się jeszcze bardziej gorącym tematem dla tej grupy zawodowej, która prawie w 100 % sprywatyzowana musi realizować doskonalenie zawodowe na własny koszt i w czasie przeznaczonym na uzyskiwanie dochodu. Powiedzmy z naciskiem, że doskonalenie zawodowe jest dla lekarzy dentystów warunkiem utrzymania się na powierzchni w konkurowaniu o pacjenta w rynkowej rzeczywistości. Dlatego lekarze dentyści garną się do szkoleń, rozumieją w pełni potrzebę uzupełniania wiedzy zawodowej oraz tej związanej z prowadzeniem własnej praktyki. Wszyscy jednocześnie narzekają na koszty tych szkoleń i biurokratyzację.

Spotkaliśmy się w Gdańsku, by uczestniczyć w konferencji naukowo-szkoleniowej stomatologów. Konferencja została zorganizowana w Gdańsku, przez gdański samorząd lekarski. Może więc warto poświęcić parę słów dziejom gdańskiego samorządu lekarskiego. Może nie wszyscy wiedzą, że idea samorządu lekarskiego w Polsce narodziła się w Gdańsku, i to na długo przed powstaniem izb lekarskich. Izby lekarskie w Polsce powstały w drugiej połowie XIX w., a dokładniej należałoby powiedzieć, że powstały na ziemiach polskich; Polska była w tym czasie pod zaborami, a izby powstały w zaborach pruskim i austriackim. W zaborze rosyjskim, niestety, nie doszło do powołania izb lekarskich.

W naszych corocznych, już od 13 lat, wyjazdach z pomocą medyczną dla Rodaków na Kresach Południowo-Wschodnich nie udało się nam dotychczas dotrzeć na Żytomierszczyznę, zwaną matecznikiem polskości, jak ziemię tę przedstawia w swoich książkach Teresa Siedlar-Kołyszko. Dopiero 24 września ub. roku udała się na Ukrainę, na zaproszenie środowisk polskich z Żytomierza, 9-osobowa ekipa Stowarzyszenia Lekarze Nadziei (SLN), w tym 6 lekarzy oraz instruktor higieny szkolnej i kierowcy 2 samochodów: osobowego i dostawczego. Jak zwykle celem misji była doraźna pomoc lekarska dla tamtejszej ludności, w tym zwłaszcza polskiej, która mimo iż od III Rozbioru Polski (1795 r.) oderwana od Macierzy, nadal zachowała język polski, tradycje i religię.